Sozinha, dat klinkt voor jullie waarschijnlijk als de zoveelste plek die ik bezoek, maar nee. Dit prachtige woord betekent letterlijk 'in je eentje' ('so' = alleen, 'zinha' = tje). Dat ben ik dus nu, sinds drie dagen.

Maar voor ik daar op in ga, laat ik even vertellen over het afscheid van Aracaju. Sinds mijn laatste bericht hebben we nog twee weken hard gewerkt en zo´n 70 van de 90 ontbrekende groeigegevens achterhaald. Fantastisch leuk om te doen! De perifriewijken voelen nu als mijn domein, al kom ik er nooit meer. En de mensen waren zo vriendelijk en behulpzaam in het vinden van vaccinatieboekjes dat Marieke en ik iedere keer weer blij waren als we weer een kolommetje konden invullen.

Vorige week vrijdag was ons afscheidsfeestje. We hadden op het laatste moment weten te regelen dat we het mochten houden in het strandhuis van onze begeleider Ricardo. Supermooi! Zwembad in de tuin, groot terras erbij.. Er kwamen wat minder mensen dan we hadden gehoopt, maar onze dichtste vrienden waren er wel en dat was het belangrijkste. Al heb ik er niet volledig van kunnen genieten, omdat het vooruitzicht dat dit de laatste keer was, al pijn begon te doen.

De dag erna zijn Marieke en ik naar Salvador gegaan, want vanaf dat zou maandag haar vlucht vertrekken. Bovendien konden Alexandre en Robinho, twee van onze beste vrienden die we vanaf het begin kenden, niet op ons afscheidsfeestje zijn, omdat ze dat weekend voor een bruiloft in Salvador waren. Dus we zouden hen daar ook nog tegenkomen. Uiteindelijk hebben we zaterdagavond met hun biertjes gedronken, zoals vanouds. Het was niet helemaal wat we er van hadden verwacht (we dachten meer in de trent van groots en meeslepend feesten), maar desondanks gezellig.

Maandagochtend nam ik afscheid van Marieke en was ik op mezelf aangewezen. Ik besloot naar Morro de São Paulo te gaan, een prachtig tropisch eiland voor de kust van Salvador, om even bij te komen van het gefeest in Aracaju, de hele ervaring daar een beetje te laten zakken, en te bedenken hoe ik wilde dat mijn komende maand reizen er uit zou zien. Dat blijkt me meer moeite te kosten dan ik had verwacht. Ik kan het eigelijk niet zo goed vinden met de standaard backpacker die niets anders doet dan blowen, drinken en op het strand liggen. En laat ik nou net het Israelische hostel gevonden hebben, met zo'n 20 samenhokkende isrealiers, die de wereld aan het verkennen zijn na hun dienstperiode (voor de reizigers onder jullie vast geen verrassing) . Ze zijn een beetje gesloten, maar wel aardig,(ik kan al 'ja' en 'nee' zeggen en tot vijf tellen), maar een echte klik mist. En dat is best eenzaam.

Maar ik ga de Footprint er maar eens bijpakken, en uitzoeken welke plaatsen me misschien meer te bieden gaan hebben. Gelukkig heb ik al gemerkt dat de brazilianen voor eeuwig aardig blijven, en maak ik allerlei praatjes met mensen op straat, wanneer ik alleen rondloop.

Misschien niet een al te vrolijk stukje dit, maar het is niet anders.

Liefs,

Floor