Schreef ik twee weken terug vanuit een nat São Paulo, nu moet ik het doen met een grijs en verzuipend Rio de Janeiro. Deze stad waar het strand de eerste reden van leven is (crack even daargelaten, in Ipanema wordt de indruk gewekt dat die kant van de stad niet bestaat) moet het nu dus maar doen met zondagmiddagwandelingen in het de botanische tuin. Ik hoorde dat zelfs het straatfeest waar uitgaanswijk Lapa om bekend staat, niet tot zijn recht wilde komen afgelopen vrijdag. Wijstonden op dat moment te glunderen bij de beste samba-jamsessie die ik ooit heb gezien in een cafeetje waar we mee naar toe waren genomen door een Tsjech die ik op de boot naar Manaus had ontmoet. De avond begon met vijf muzikanten die met twee kleine gitaartjes en drie soorten percussie al hele fijne muziek lieten horen, maar later kwamen daar twee mannen bij met ieder een7-snarige gitaar. De twee extra snaren zorgden voor een ingebouwde baspartij en die gaven een su-per-mooie gelaagdheid die het snerpende ritmevan daarvoor een beetjezachter maakten. En intussen zaten er een publiek van tussen de 23 (ik) en 60 stevig biertjes achter over te tikken en te kletsen. Perfecte combinatie!

Ik heb tussen deze twee regensteden wel een kleurtje kunnen opbouwen, gelukkig. Na São Paulo hebben we de bus naar Brasilia gepakt. Daar was het 35 graden in de zon en kurk- en kurkdroog. We konden logeren bij Michel, een man die ik ken via twee vriendinnen in NL. Hij heeft ons een paar dagen enorm verwend met een appartement met gratis sauna en zwembad en autoritjes langs fantastische vegetarische restaurants en zonondergangen over de futuristische skyline van de stad. Brasilia is namelijk alles behalve vriendelijk voor backpackers zonder auto. De stad is enorm uitgestrekt, met brede autowegen en veel grasvelden, waardoor de te lopen afstanden enorm zijn. Bovendien zijn er oversteekplaatsen de vorm van tunnels in plaats van zebrapaden, waardoor je gedwongen bent iedere keer naar zo'n tunnel te lopen.

In het centrum liggen de overheidsgebouwden, vrijwel allemaal ontworpen door Oscar N., allemaal vrij strak, maar elegant gevormd en met veel wit en lichtgrijs beton. Maar het feit dat al die rare vormen naast elkaar liggen levertin combinatie met de droogte, de brandende zon in een strakblauwe hemel, vanuit Michel's auto die over de brede autoweg zoeft een waanzinnig futuristisch panorama op.Daarbij vergat ik maar even dat de armerenoord-oostelingen die de stad hebben helpen bouwen, nu alsnog in favelas aan de rand leven endat het volstrekt onhandig en sfeerloos is om woningen enrestaurants/winkels in blokken te clusteren in plaats vanze te mengen.

Michel werkt als pr-man voor een senator, in het gebouw van het National Congress. Hij heeft onsmeegenomen naar de Eerste en Tweede Kamer, die als een koepel en een kom uit het dak van het gebouw komen. Heel erg tof om die ruimtes van binnen te zien. Helaasligt de besluitvormingdaar nu nogal op zijn gat, omdat over eenpaar weken de verkiezingen zijn.Vrijwel iedereendie verkiesbaar is, iszichzelf nu in de uithoeken van dit land aan het verkopen.Ik heb dus geenbaanbrekende beslissingengenomen zien worden.Daarna zijn we nog even naar de kamer van de senator zelf geweest, die nu voor een zakenreisje weg was.Daar hebben we foto's gemaakt opdiens bureau waar Michel van zwoor dat ik ze niet openbaar mag maken omdat het hem z'n baan dan kost.Kortom: kom maar langs voor de foto's!

Na drie dagen zijn we vertrokken naar de Chapada dos Veadeiros, een natuurgebied iets ten noorden van Brasilia. We hebben drie dagen lang over savanne-achtige landschap (cerrado) gestruind, op weg naar watervallen om in af te koelen. Het was geen gebied voor lange treks, dus we hebben dagtochten gedaan, maar in de nog altijd brandende zon was dat wel ook wel genoeg om het leuk te houden. De mooiste waterval was 120 meter hoog, waar je van een afstand, hoger dan de waterval zelf, naar keek. Hij kwam over een enorme klif heen gestort, en liep verder door een groen dal dat verder op weer cerrado werd. Mooooooi!

Hierna zijn we naar Ouro Preto geweest, een van de bekendste koloniale steden van Brazilie die begon als een oude mijnstad. In de staat, Minas Gerais, liggen nog steeds de belangrijkste mijnen van het land en alles draait om goud en edelstenen.Ik dacht dat ik mijn deel aan kolonialestadjes wel gehad had, maar Ouro Pretowas echt het mooiste dat ik gezien heb. Het hele oude centrumbevatzo goed als geen 20ste-eeuwse gebouwen, er zijn100kerken (vrijwel allemaal op verhogingen)en het stadje is ook nog eens omringd doorgroene bergen.

Hierna werd het al bijna tijd om terug te keren naar Rio, maar weom het contrast even te maximaliseren hebben we ons eerst twee nachten teruggetrokken in een oud klooster, midden in nationaal park Caraça. Ookhier weer prachtige uitzichten, watervallen, stukken regenwoud afwisseldmetcerrado. Maar waar het gebied vooral om bekend staat zijn de roodharigewolven. Een van de broeders is een aantal jaar geleden begonnen met het klaarleggen van etenresten, en intussen zijn de wolven er aan gewend geraakt. Elke avond gaat iedereen klaarzitten voor het ritueel van wachten tot de wolven komen. Wij kwamen er per ongeluk al voor zonsondergang eentje tegen die blijkbaar zo tam was dat hij alvast was komen kijken, maar het ritueel was 's avonds alsnog heel indrukwekkend. Iedereen zit klaar (naar goed Braziliaans gebruik zo hard pratend dat je je afvraagt of de beesten niet gewoon ergens in een beschut hoekje de vuilnisbakken zijn gaan leegeten), en ineens verschijnt er dan een wolvenkop op de trappen, die daarna voorzichtig het bordes op loopt en hapjes uit de klaargezette bak begint te snaaien. Op een gegeven moment kwam er zelfs nog een tweede. En we hebben daar zeker drie kwartier gezeten, op 3 meter afstand van een dier dat je naar de strot zou kunnen vliegen..

We zijn de dag er na nog een middag naar Belo Horizonte geweest, waar 's nachts de bus naar Rio zou vertrekken. Daar hebben we weer modernistische wijk bekeken, Pampulha, die in sociaal opzicht even mislukt was als Brasilia (dat wil dus zeggen: waar arme mensen harmonieus hadden moeten samenleven, wonen nu stinkend rijke mensen achter hoge hekken), maar architectonisch wel heel mooi met gebouwen van Oscar en zijn kornuiten.

En nu dus billenschudden in Rio. Helaas vallen er nogal wat hoogtepunten van de stad weg nu het de steeds regent (en zal blijven regenen de rest van de week) en het strandleven gereduceerd is tot 4 diehards die tóch in hun strakke speedo's gaan volleyballen om niet voor niets naar de sportschool te zijn geweest.Bovendien staat het bekendste voetbalstadion Maracanã alvast in de steigers voor de WK van 2014. Geen voetbalwedstrijd dus. Maar gelukkig waren de caipirinha's in Lapa gisteravond toch alsvanouds lekker en maken we ons nu op voor wat dirty dancing in een favelaparty (klinkt gevaarlijker dan het is, aangezien ik niets van waarde meeneem). Bovendien blijf ik blij worden van de toppen bedekt met regenwoud die hier regelmatig vanachter een gebouw vandaan piepen. Af en toe komt dan het christusbeeld even in zicht, en dan..schiet er door mijn hoofd dat dit het al bijna is. Nog 4 dagen, en dan het gedaan met mijn veldonderzoek naar de brazilianen en hun gewoontes en de bloeddrukken van hun 5-jarigen. Komende vrijdag kom ik om 8 uur 's avonds weer terug. Ik ben dan even een weekendje in Utrecht voor de verjaardag van mijn vader, maar vanaf maandag ben ik voor de Amsterdammers weer beschikbaar voor foto's en het uitwisselen van alle verhalen die niet meer op mijn blog pasten (of mochten) en die dingen diezich hebben afgespeeld in mijn 5 maanden afwezigheid.

Ik heb heel veel zin om jullie weer te zien, en bedankt voor het lezen van mijn verhalen (de statistieken laten zien dat sommige verhalen meer dan 400 keer zijn bezocht, JEMIG) en de leuke berichtjes.

Dan ga ik nu nog even vier dagen genieten, in de regen, maar in het mooiste land van de wereld.