Onze onderzoeksspirit bereikte z'n dieptepunt toen bleek dat we tussen 20 en 30 juni geen werk zouden hebben. De aanstaande Festas Juninhas, nationale feestdagen São João en São Pedro en de wedstrijden voor de Copa zouden er volgens Ricardo voor zorgen dat iedereen vrij nam in de tussenliggende dagen en het openbare leven een beetje op z'n gat kwam te liggen. En omdat Aracaju al weken grijs, onvoorspelbaar en regenachtig is, besloten we onze heil maar weer eens op nieuwe plaatsen te zoeken. Eerst een weekend Recife, een koloniale stad 8 uur naar het noorden waar nog wat Nederlandse resten historie ronddwalen. Daarna een weekend Chapada Diamantina, een natuurgebied 6 uur ten zuiden van Aracaju.

De Nederlandse roots in Recife, in de vorm van een aantal forten langs de kust, vielen wat tegen. De forten waren gesloten of waren eigenlijk niet meer dan een stenen gebouw met nepkanonnen. Maar Olinda maakte alles goed. Dit dorpje naast Recife staat op de wereld erfgoedlijst van UNESCO en is één en al kneuterigheid met kleurige koloniale huizen in smalle straatjes op een heuvel. Ik vond het echt prachtig.
Verder hebben we een avondje forró gedanst met twee armbandjes-verkopers, (wat nog erg stijfjes ging), alle visjes geprobeerd die de eigenaresse van een klein strandbarretje te bieden had en 's zondags Brazilië-Ivoorkust gekeken. Wat een feest! Duizenden mensen dansend en drinkend op het strand voor een gigantisch scherm. We hadden bovendien het volkslied uit ons hoofd geleerd, dus we hebben ons lekker staan uitsloven toen de eerste noten over het strand schalden. En zo hadden we er per direct tien vrienden die ons bij elke goal om de nek vlogen en ons gratis oesters voerden. Goeie wedstrijd.
De volgende dag vielen ons twee grote flatgebouwen aan de rand van het oude centrum op, en we besloten te kijken of we misschien naar binnen konden. We hadden een mooi verhaal over bouwkundestudenten opgehangen, maar dat bleek inadequaat. De portier fluisterde na wat overleg dat hij even zou doen alsof we een van de appartementen wilden kopen, dan konden we wel even naar de 29e verdieping. Hoe mooi! Het appartement was nog leeg, kaal en lelijk, maar het uitzicht was fantastisch.

Toen we vorige week maandag terugkwamen in Aracaju, waren ook hier de Festas Juninhas goed en wel begonnen. Het is echt een volksfeest, waar in alles in het teken staat van de cowboy-achtige tradities van Noort-Oost Brazilië, geconcenteerd rondom nationale feestdag São João. Dit kende ik nog helemaal niet voor ik naar dit land vertrok, maar het deed dus allemaal een beetje country&western aan. Gevlochten hoeden en geruite bloezen voor de mannen, en voor de vrouwen bloemenjurken en vlechten in het haar. In forró-muziek hoor je vooral veel accordeon over een eigenlijk vrij simpel ritme. Totaal anders dan de ritmische percussie van samba. De markt in het centrum was elke avond vol met wederom duizenden mensen die zich volpropten met bier en traditioneel eten (veel zoetigheid van tapioca, kokos en geconcenseerde melk) en tussen door lekker tegen elkaar stonden te schuren. Het was eigenlijk te druk om van de muziek te kunnen genieten, dus ik ben er maar één avond geweest en besloot dus de volgende dag om muzikale grootheid Gilberto Gil maar te over te slaan. Maar toch leuk om het even mee te hebben gekregen.

Na deze paar dagen Aracaju, stapten we afgelopen vrijdagavond in de bus naar Lençóis, in de Chapada Diamantina. Die dag had Brazilië gespeeld en we hadden de wedstrijd gekeken in het huis van Alexandre. De gezelligheid daar zorgde er echter voor dat we een beetje onvoorbereid de bus instapten: zonnenbrillen, zonnenbrand, muggenspul en..camera bij hem laten liggen. En dat in een gebied met de mooiste treks van Zuid-Amerika. Dus tja, google het maar.
Na een dramatische heenreis van meer dan 48 uur omdat we door een van onze overstapplaatsen heen sliepen, kwamen we pas zondagochtend in Lençóis aan. Maar gelukkig hebben we diezelfde dag nog een gids gevonden die ons drie dagen lang over de hoogvlaktes, het dal in, een piek op en weer terug heeft geleid.
Vanaf de hoogvlaktes keken we uit over een gigantisch uitgestrekt dal, Valle de Paty, met daarin verschillende pieken, waarachter weer een ander dal lag, Valle de Calista. We hebben heel stijl gestegen en afgedaald, in een waterval gezwommen, via een grot een berg doorkruist en vanaf diezelfde berg 700 meter omlaag gekeken. Daar lag het dal aan onze voeten; groene stukken bos, uitgestrekte graslanden, rotspartijen, af en toe een stuk rivier en in de verte een waterval. Het was zo indrukwekkend, dit was echt een van de mooiste plekken waar ik in de wereld geweest ben.
We sliepen 's nachts twee keer op dezelfde plek, bij mensen die al generaties lang in het gebied wonen en nu leven van toerisme en wat landbouw. Er was nog een andere groep die veel groter was en we waren het er meteen over eens dat we blij waren dat wij maar met z'n tweeën waren. Zo konden we overdag het tempo er een beetje inhouden en tegelijk onze gids Bimbo leren kennen. Dit was weer een moment waar op ik besefte hoe blij ik ben dat ik de taal hier spreek. Het is zo makkelijk om veilig Engels te blijven praten met je mede-reisgenoten en het te hebben over dingen die je in Nederland ook kunt bespreken. Maar ik vind het echt veel leuker om te kijken wat er in hoofden van de mensen hier zit. Zo kwam er onder het lopen ineens een stuk levensverhaal van Bimbo uit, en stond ik op een ander moment naar de Ipod van een van de andere gidsen te luisteren, die per zin uitlegde waarom hij de tekst zo goed vond.
Afgelopen donderdagavond na 16 uur bus kwamen we weer terug bij ons stadje. Marieke met een overbelaste knie, die er voor zorgde dat ze 20 km met gestrekt been heeft afgelegd. En ik, als een kleuter na een dagje buitenspelen, met gebutste schenen en knieën van alle rotsblokken waar we over heen geklommen zijn. Maar dat was eigenlijk nog niets bij de continue frustratie van dat ik alle mooie uitzichten niet heb kunnen fotograferen..

Door onze trek hadden we de voetbalwedstrijden gemist, maar via een radio'tje in het verder communicatieloze gebied van Valle de Paty hadden we nét meegekregen dat zowel Nederland als Brazilië hun wedstrijden gewonnen hadden en elkaar zouden treffen.
En dus zaten we gister klaar, wederom in het huis van Alexandre (die met dat zwembad, ja). De eerste helft was het nog makkelijk om voor ons land te juichen, want we zouden toch wel verliezen, zeg maar. Beetje compassie voor je land tegen beter weten in, dacht ik nog. Marieke niet overigens, die verwisselde al in de rust haar oranje t-shirt voor een geelgroene. Maar toen het tij zich keerde en jullie waarschijnlijk allemaal juichend in de kroeg zaten te bejubelen hoe fantastisch het allemaal wel niet was, zakte bij ons de temperatuur van de atmosfeer tot ver beneden nul. Gewonnen. Jeee. Dag vrije dagen, dag gezelligheid, dag trotse vlaggetjes die het straatbeeld opleuken.
Dit land is in rouw.

Gelukkig zijn er plaatsen als de Chapada Diamantina. Daarbij verbleekt zelfs de Copa.

Liefs!