Ik schrijf dit vanuit een totaal andere wereld, met het portugees dat als enige niet veranderd is. Het culturele binnenleven van het 14-grade warme São Paulo steekt scherp af tegen het lijdzaam wachten tot het afnemen van de loeihitte die vanaf de oevers van de Amazone tussen de hangmatten op de boot van Belem naar Manaus bleef hangen. Al wekt de hier diep in de keel uitgesproken r de indruk (onterecht overigens) dat de mensen hier stiekem toch best graag op de New Yorkers willen lijken waar hun stad regelmatig mee vergeleken wordt.

Mijn verplaatsing van het noorden naar het zuid-westen van Brazilie ben ik dus begonnen met 5 dagen, 6 nachten op de boot. De bootbevolking was een perfecte doorsnede van de lokale populatie: moeders met kinderen (tot wel vijf) met soms een vader erbij, een rits mannen alleen die de dag de verveling met alcohol en domino verdreven, een alleen reizende intellectueel met twee gitaren en een hoornel bril, acht backpackers en een 18-koppige band op weg naar een show in een van de dorpen onderweg, die 's avonds de hele meute aan elkaar musiceerde. De gitaren van de intellectueel en twee Tjechen en de onophoudelijke muziek van het bovenste dek (meestal brega, een soort dansbare Jan Smit) zorgden voor de muziek, en de enorm gladde dansers van de band trokken iedereen het dek op om wat pasjes te proberen. Brega bleek gelukkig écht de allermakkelijkste danssoort van dit land, dus ook ik heb me in de armen van een van de twee enorm nichterige mannelijke leden laten rondzwieren (tot groot vermaak van de eerdergenoemde alleenzijnde mannen die steeds zatter werden naar mate de avond vorderde, en voor wie op de grond vallen geen reden vormde voor stoppen met het bier, maar die eigenlijk natuurlijk gewoon het lef niet hadden om in nuchtere toestand een woord met ons vrouwen te wisselen). 's Avonds kroop ik in mijn hangmat, waarbij ik precies één houding had waarin ik niet tegen de mensen naast en onder me aan lag. De eerste avond heb ik nauwelijks geslapen van opwinding over dat ik met volstrekt vreemden meteen zo'n privacy deelde, maar ik ben er eigenlijk wel snel aan gewend geraakt. Na drie dagen stapte helaas ongeveer de helft van de boot, inclusief de band, uit in Santarem en werd het een stuk stiller aan boord. Ik heb me toen nog een dagje vermaakt met het kijken naar de oevers met grasvelden en regenwoud, en af en toe wat visserskinderen die hun kano's vastmaakten aan onze boot en garnalen kwamen verkopen, maar op de vijfde dag ging ook daar de lol van af. Gelukkig kwam ik toen 's ochtends vroeg in Manaus aan, de hoofdstad van de Amazone, die absoluut niet aan het plaatje voldeed dat ik er me er van had gevormd. Een miljoenenstad met industrieterrein en een bedrijvigheid die zich niet onderscheidde van een stad die níet midden in het regenwoud ligt. Gelukkig had ik mezelf daar al een beetje op voorbereid en was het door mezelf gestelde 'doel' van mijn hele reis vooral figuurlijk. Ik had 1 dag om een driedaagse tour te regelen en de volgende dag vertrok ik per boot naar een lodge op een uurtje reizen van Manaus. Ik heb vanuit die lodge een middagje piranhas gevangen, kaaimannen gezien, een rondje jungle gemaakt waarbij wat medicinale planten werden aangewezen en een nachtje in een hangmat in het woud geslapen. Het was allemaal iets tammer dan ik me er van had voorgesteld, met veel stelletjes op huwelijksreis en Brazilianen die zo hard praatten dat eventuele wilde dieren al lang gevlogen waren. Maar ik heb het idee dat ik in de Amazone was zijn werk laten doen en al met al wat het toch wel tof.

Hierna verliet ik de arme zijde van dit land en ben ik naar Rio de Janeiro gevlogen. Daar kon ik de volgende dag EINDELIJK Marten (mijn vriend) op het vliegveld in de armen te vliegen. Dat was echt fantastisch, zijn fenomenale eerste woorden “Wat ben je bruin, liefste..” gonzen nog steeds na in mijn hoofd. We zijn niet lang in Rio gebleven, want we hadden liever de privacy van tropisch eiland Ilha Grande. Daar hebben we een paar dagen in een idyllisch hotelletje met waterval langs de tuin gezeten en van witte stranden en tropsich regenwoud (kortom; van elkaar) genoten. Het was even wennen om niet meer in mijn eentje de beslissingen te maken, of op de geoliede machine te kunnen terugvallen die Marieke en ik vormden, waarin we allebei even goed met de mensen om ons heen konden communiceren en eigenlijk halve brazilianen waren geworden, Maar omdat de omgeving hier dus totaal anders is, met veel Engels sprekende mensen, een beter georganiseerd en op toeristen toegespitst openbaar leven, moest ik mijn reisgewoontes toch al aanpassen. En dus lopen we nu sinds twee dagen in onze dikke kleding door een druilerig São Paulo, met desondanks indrukwekkende gebouwen van bijvoorbeeld Brazilies bekendste architect Oscar Niemeyer e. We logeren bij Pedro, een vriend die ik in Aracaju heb leren kennen.

Het sjieke van São Paulo liet me definitief beseffen hoe onderontwikkeld het noorden van dit land is. Maar dat wil niet zeggen dat het hier arrogant is. Er zijn museums gewijd aan de verschillende roots van Brazilie, en ook sommige architecten laten met hun stijl zien dat de arme kant van dit land de werkelijke ziel vormt, die niet vergeten mag worden. Vandaag heb ik in het Museum van Moderne kunst naar een fotografie tentoonstelling gekeken waar alle staten gerepresenteerd werden en toen voelde zelfs deze Nederlander een vonkje trots over de veelzijdigheid van dit land. Ik heb enorm veel zin om de komende drie weken de intellectuele kant van Brazilie te zien, om dan in de laatste week nog even de rauwe kant op te zoeken in Rio.

Jullie horen nog van mij!