Ik denk dat het daar in Morro de São Paulo op mijn gezicht geschreven heeft gestaan dat ik wat eenzaam was, want uiteindelijk werd ik opgepikt door allerlei verschillende mensen. De Isrealiers bleken natuurlijk eigenlijk helemaal niet zo'n eng en ondoordringbaar, want uiteindelijk is iedereen mens. En het fijne van grote groepen is dat je er dan de juiste uit kunt kiezen. Dus zo heb ik aan heel wat waterpijprondjes met appeltabak mee gedaan, ontdekt dat Aapje-aapje-aapje-olifantje óók in het Hebreeuws gaat en een shabbatviering bij gewoond. Dat was prachtig trouwens; er was één jongen die al 6 maanden koosjer voorzich zelf aan het koken was, en hij begon met het shabbat gebed. Al snel stroomden er wat mensen toe en het was echt een feest om van de gezichten af te lezen hoe iedereen voor eventjes terug was in het Israëlse. Hij was trouwens wel de enige die deze tradities naleefde, de rest onderscheed zich niet van de andere feestende backpackers.

Ander hoogtepunt van de week op mijn onderbezette tropische partyeiland was een nogal treurig strandfeestje met misschien 50 mensen, waarvan zeker de helft braziliaanse binken die dachten dat ze de westerse chickies wel even konden scoren. Maar zoals meestal liep ik juist de lieve tegen het lijf, die de traditionele forró bleek te kunnen dansen. Ik heb dat in het begin al eens genoemd, maar dat is dus de dans waar Marieke en ik 3 lessen in hebben gehad. En aangezien deze kerel echt heel goed kon leiden, zwierde ik al snel over het strand. Wat een feest! Die avond ook nog andere mensen ontmoet, met wie ik de dagen er na weer op het strand gehangen en biertjes gedronken heb.

Ik heb deze plaats ook een beetje gebruikt om te bedenken wat ik wilde maken van deze vier weken. Dit land is vreselijk duur omdat veel plaatsen ontzettend ver uit elkaar liggen (zo van 1000 km) en dat doet nogal een aanslag op de plannen die ik had, maar ik heb nu het vizier volledig op de Amazone gericht.

Afgelopen zondag heb ik Morro de São Paulo verlaten. Ik heb zonder moeite de prijs voor de boottocht terug gehalveerd, wat me een beetje pijn deed, omdat ik voor de heenweg het drievoudige had betaald. Maar goed, even later stond ik weer op het busstation van Salvador. Omdat het me te veel pijn deed om daar nog een nacht te moeten slapen (herinneringen aan de good times met Marieke enzo) wilde ik kostte wat kost weg. En zo werd het Natal, waar ik nu nog ben. Ik liep twee Denen tegen het lijf met wie ik vandaag ben gaan surfen. We dachten dat we dat wel even zelf konden leren, uit kostenbesparing. De jongen van ons hostel legde ons toch maar even wat techniekjes uit en raadde ons aan om 2 boards voor z'n 3en toe doen, zodat we elkaar een beetje konden helpen. Eerlijk gezegd is het me gelukt om maar liefst twee keer zo'n drie seconden te gaan staan, maar daarna werden de gemoedelijke golfjes van eerst ineens hardcore spettergolven (Jeroen, broer, ik hoop dat je die term niet vergeten bent) en moesten we erkennen dat dit te veel van het goede was. Nu ga ik morgen naar Pipa met de boys en daar nemen we toch maar even lesje. Pipa is een surfstadje hier in de buurt en je schijnt er ook dolfijnen te kunnen spotten. Ik kan niet wachten!

Al met al geloof ik dat ik de smaak van het alleen reizen te pakken heb! Er blijven moeilijke momenten, maar daar wegen de hoogtepunten enorm tegen op.

liefs!