Ik ben ervan overtuigd (en Marieke met mij) dat het nergens zo leuk is om sociale geneeskunde te doen als in een land als Brazilie. Als we hier in een lab hadden gezeten, hadden we nooit de kant van Aracaju, oftewel die van een doorsnee braziliaanse samenleving, kunnen zien die we te zien krijgen doordat we bij scholen langs gaan.

Intussen kennen we de randwijken en bij behorende busroutes beter dan die in het centrum. En iedere school is weer een verrassing. De ene keer treffen we zes ruime lokalen aan met goede stoeltjes en tafels, de andere keer een klein schooltje met twee lokaaltjes en een speelplaats die uitkijkt over de lager gelegen houten daken. Maar overal is met kleuren verf en schuimrubberen vormpjes geprobeerd de boel zo vrolijk mogelijk te maken. Er hangen teksten op de muur die de sfeer op school willen weergeven: hou van de juf, hou van je vrienden, hou van naar school gaan. En dat lijkt uitstekend te lukken. In tegenstelling tot de harde hand die ik Benin heb zien regeren, waar de kids gemeen hard geslagen worden, worden kinderen hier geknuffeld en word er net zo veel gezongen en gespeeld als in Nederland.

Ook met de kinders weet je nooit wat er gaat gebeuren. Marieke en ik draaien eerst ons verhaaltje af waarin we uitleggen wat we gaan doen. Vrijwel elke zin wordt hier afgesloten met “…, begrijp je?” en dan is het altijd spannend wat er gebeurt. Ik heb kinderen lachend mijn hand zien pakken, die zich daarna gewillig lieten neerleggen. Dat zijn bijna altijd meisjes. En ik heb de angry-young-men-in- wording gezien die met woedende ogen alles over zich heen laten komen (en soms toch een traan over hun wang laten lopen) en geen woord met je willen wisselen. En dan zijn er nog de meisjes én jongens die alvast het gevoel voor dramatiek van hun ouders hebben afgekeken. Die vechten zich schreeuwend een weg het lokaal uit en krijsen hysterisch om hun juf. Ik moet zeggen dat het bijzonder egostrelend is als het lukt om zo’n kind uiteindelijk met glazige ogen luisterend naar ‘Ali Baba en de 40 rovers’ op de onderzoekstafel te zien liggen. Maar hé, dat is pas één keer gelukt tegenover de twee die we maar hebben geëxcludeerd uit het onderzoek.

Terugkomend op Ali Baba: Ik heb 30 sprookjes in het portugees gedownload en op mijn Ipod gezet, omdat mijn eigen muziek wat ontoereikend was. Tot mijn verbazing begon er vandaag in eens een meisje verrukt mee te zingen met een liedje in een van de verhaaltjes. “Deze hebben we in de klas gezongen!” Overigens ging dat natuurlijk net op het moment dat de bloeddrukmeter zich aan het oppompen was en toen moest ik mijn pijn in mijn hart zeggen dat ze niet mee mocht zingen.

Wat ook echt leuk is, en dat is een groot verschil met wat ik gewend ben, is het ontbreken van de formele collegialiteit die bij ons nog wel eens ziet. Eerst dacht ik echt dat Silvia de directrices al kende van te voren, maar dat is niet zo.

Hier gaan wildvreemden met elkaar om met een vanzelfsprekende hartelijkheid die wij bewaren voor vrienden. De juffen en de onderzoeksters slaan armen om elkaar heen, houden handen vast, maken complimentjes, bieden ons kussens aan als we met ons hoofd op een tafel in slaap aan het vallen zijn (ja, ik zie jullie denken, maar we doen dit naar goed voorbeeld van de rest, zie foto’s) en bespreken de opvoeding van hun kinderen met mensen die ze een paar uur kennen.

Ik wil deze manier van doen niet per se ophemelen - ik ben van nature wat meer op mezelf, maar het laat je als relatief gesloten Nederlander nog eens nadenken over hoe positief je de sfeer kunt veranderen door de ander zich welkom te laten voelen voor een dagje.

Afgelopen weekend hebben we de twee uitersten van het braziliaans nachtleven getest. Op vrijdag zijn we met Débora (ga er voortaan maar vanuit dat alle namen die ik ten tonele laat komen vrienden van hier zijn die we op uiteenlopende manieren hebben leren kennen) naar zo’n club geweest waar alle meisje op hun glimmendst naar toe gaan. Er waren achter elkaar enorm slechte coverbands die met nét vals zingende zangeressen knallers als I’m Yours van Jason Mraz en Pokerface van Lady Gaga lieten horen. Iedereen zong natuurlijk uit volle borst mee, waaronder ik zelf. Val met mijn blonde hoofd al wel genoeg uit de toon. Maar het was een onvergetelijke avond met alle mensen die om onze aandacht vroegen, van zelfverkozen mannelijke modellen tot eerder genoemde shiny meisjes die eerst aan Débora vroegen of die aan ons wilde in het Engels wilde vragen wat we hier deden, terwijl die zelf ook geen woord Engels spreekt.

De volgende dag gooiden we het roer om richting de hippie side of life, met psytrancefestival Aurora en de vriendengroep van Robinho en Barbara (onze beste vrienden hier, zelf overigens volstrekt normaal). Dat lag midden tussen glooiende heuvels in de omgeving van Salvador, op 4 uur rijden van Aracaju. Grote muren van rood zand en palmbomen omringden het festivalterrein en als kers op de taart lag er een meertje met aan de andere kan een kleiner podiumpje waar je met een klein jungle-achtig paadje naar toe kon lopen. Het was zo vreselijk mooi! Ik wilde er niet meer weg! De muziek was niet helemaal mijn dingetje, maar het uitzicht en de uitgelaten sfeer waren voldoende voor een supertoffe nacht. We hebben een beetje tussen de verschillende podia gependeld, gedanst en plezier gehad met onze brazilianen.Het was echt het mooiste festival dat ik tot nu toe gezien heb.

Na dit supervette weekend hebben we gelukkg een rustige week, omdat volgens Neuza de voorbereidingen voor de start van het programma van volgende week in volle gang zijn. Ik vind het prima, want komende donderdag ben ik jarig! Ik vier het niet die dag zelf, want de rest moet hier wel gewoon werken de volgende dag. In plaats daarvan vier ik het zaterdag; misschien in ons appartement, misschien in het huis van een vriend van ons. Maar in ieder geval met veel braziliaans eten, waar Barbara me mee gaat helpen.

Het regent hier nu pijpenstelen, maar we zullen die moeten trotseren willen we vanavond te eten hebben. Ik ga Marieke met dit goeie nieuws maar eens uit haar hazenslaapje wekken..

Floor