Het is compromissen sluiten tussen onze Nederlandse mentaliteit en die van de Brazilianen. Op een avond gingen Marieke en ik even onze was ophalen bij Neuza en toen vroegen we ook maar eens of er de dag er na nog een school bezocht ging worden. Het gesprek kwam terecht op de werkwijze van onze coördinator, Sylvia. Zij bleek in haar eentje, met de hand, uit de 1280 kinderen tellende lijst de juiste te selecteren op basis van de leerlingenlijsten van de verschillende Aracajuaanse basisscholen. Met die lijsten ging ze dan naar de basisscholen toe, om ons onderzoek aan te kondigen en de school op de hoogte stellen van welke kinderen en hun moeders beschikbaar dienden te zijn de dagen erna. Maar Sylvia bleek geen telefoon te hebben, en ook geen auto om naar de basisscholen te reizen. Alles gaat met de bus. En dus ontzettend traag.

We hadden ons al verbaasd over dat er niet allang een schema gemaakt is voor alle te bezoeken scholen voor de komende tijd. Maar dat het zo van dag tot dag geregeld werd, hadden we niet kunnen bedenken. Vervolgens hebben we diezelfde avond met Neuza, die onze urgentie gelukkig begreep, een strategie uitgedacht om met het hele onderzoeksteam de scholen te benaderen, zodat er alsnog een effectieve planning gemaakt kan worden en niet alles van Sylvia, die geen mobiele telefoon en geen auto heeft en geen zin om elke dag voor vele busritjes te betalen.

Maar nu, anderhalve week later, lijkt de organisatorische bal te zijn gaan rollen. Ricardo, onze begeleider, is weer terug van een drie weken durende studiereis en meteen was er vandaag een vergadering met de onderzoeksgroep. Hij vertelde dat het regionale ministerie van Sociale Zaken is ingeschakeld, die een overzicht hebben met informatie van alle gezinnen die overheidssteun ontvangen, waaronder de 1500 kinderen voor onze studie. Bovendien wordt er een ruimte beschikbaar gemaakt waar de kinderen en hun moeders ons voortaan komen opzoeken voor de onderzoekjes (in Amsterdam is het ook zo gegaan, afgelopen zomer zijn er 5000 kinderen in Nemo opgemeten).

Ik ben zo opgelucht door deze pragmatische actie! Misschien gaat het ons lukken om 500 kinderen te zien voor we weg gaan, genoeg om een stageverslag over te schrijven in de vorm van een studieprotocol. Aan het eind van het jaar ontvangen we dan de hele dataset en gaan Marieke en ik aan de slag om een artikel te publiceren waarin een vergelijking wordt getrokken tussen Brazilie en Nederland.

Nog iets goeds voor het hart: Aracaju staat graag bekend als de Hoofdstad van de Levenskwaliteit, met als subtitel Aracaju – Fietstad. Midden tussen de grote wegen door de stad lopen hier dus soms (met nadruk op soms) fietspaden. We hebben in een van de megasupermarkten twee fietsen gekocht en wagen ons tussen auto’s en bussen door, op zoek naar stukken fietspad. Het is bijvoorbeeld een half uur fietsen naar het strand en dat is stukken beter dan de loeihete bus.

Het bussysteem is opzich goed, maar heel verwarrend. Tot drie keer toe zijn Marieke en ik nietsvermoedend in de bus gestapt die weliswaar naar ons huis ging, maar wel eerst de hele stad door circuleerde (opzich heten die bussen ook weinig verhullend “circulars”, maar die dingen zie je makkelijk over het hoofd als je ergens nieuw bent ).

Zo wordt onze stad ineens een stuk beter te behappen. Hij is niet veel groter Utrecht. Zo voelt het al helemaal als we bijvoorbeeld uitgaan aan de kust, waar alle clubs en barretjes zijn. Wie we ook tegen komen, iedere keer blijkt die weer via familie of vrienden verbonden te zijn met de vrienden die we hier al hebben.

Eens kijken of ik iedereen bij elkaar kan krijgen over twee weken, als we hier mijn verjaardag gaan vieren.

Foto’s van onze forró-vorderingen zijn voorlopig mislukt. Ik zal eens kijken of er een filmpje van maken valt. Over een paar dagen beginnen de Festas Juninhos (een maand lang forró in de hele stad), dat levert ongetwijfeld mooie momenten op.

En nu, ga ik naar het strand.

Liefs,

Floor