Eyjafjallajokull is getackeld! Over naar Aracaju.

Mijn begeleider, Ricardo, had Marieke en mij van te voren aangeraden “om wat woorden portugees te leren”. Het was daarna meer vanwege ons eigen enthousiasme dat we ons op een cursus aan de Volksuniversiteit hadden gestort, en ik daarna de basis nog wat heb uitgebreid met software en een in Amsterdam wonende braziliaanse. Wat Ricardo had verzaakt te vermelden, was dat vrijwel alle leden van onze onderzoeksgroep niet verder komen dan “Goedjiemognieng”. Vergaderingen vinden het liefst plaats op hoog tempo, luid volume en minstens twee spreeksters tegelijkertijd. In het Portugees.

De eerste reden dat we zo in de bus naar Salvador maar een wat woordjes gaan stampen.

Want ons onderzoek is natuurlijk nog niet begonnen. Zoals het het nu gepland staat, beginnen we deze donderdag. Niet dat hier niets geregeld wordt, maar het gaat wat traag en inefficient. Zo hebben we vorige week donderdag dus een lange vergadering gehad en zijn er afspraken gemaakt over het verloop van ons onderzoek. Marieke en ik zullen de tijd krijgen om onze metingen uit te voeren op de kinderen, waarna die voor allerlei andere testjes door de rest van de vrouwen uit het team worden gezien. De kids zitten intussen op de basisschool, allemaal in en rond Aracaju, en wij zoeken ze daar op.

Ik zit dus met Marieke in een appartement met twee slaapkamers, twee badkamers en een huiskamer en keuken. We hebben ook nog eens gratis internet, omdat we nog net in het bereik van de wifi van het internetcafé in de straat vallen. Eén bezoek met onze laptop aan dat café was voldoende om het wachtwoord te krijgen, en tadaa.

Verder lijkt Aracaju weinig Braziliaans. Keurige huizen, veiligheid op straat, geen favela’s. Eerst waren we daar even nogal teleurgesteld over. Dat was niet helemaal wat ik me bij dit land had voorgesteld, en voor Marieke was het een koude douche na drie maanden rondreizen in andere steden. Daarom zijn we vrijdag halsoverkop naar Salvador gevlucht. Eén van de gevaarlijkste steden van Brazilie, en met het allermooiste oude koloniale centrum. Bovendien zijn hier de Afrikaanse roots van dit land nog het meest aanwezig. Nergens lijken de mensen, de muziek en de religie nog zo op die van de traditionele volken uit Ghana, Nigeria en oh vreugde (wat zeg ik, hysterie) Benin, waar ik in 2006 vijf maanden gewoond heb.

We zaten met ons hostel midden in de wijk waar het allemaal gebeurt en ik was in een klap weer helemaal gerustgesteld over dit land. ’s Avonds kwam er uit alle hoeken muziek van live bandjes en stonden mensen op straat te dansen en biertjes te drinken. De volgende de dag vielen de eerste zonnestralen over de stenen steegjes en vrolijk geschilderde huizen, toen we op straat even ontbeten bij een vrouwtje met koffie, broodjes en tapioca. Tapioca is een soort meel waar je een soort pap of koek van kunt maken. Ik heb me er in Benin vele malen griezelend mee door een ontbijt gewerkt en de oude walging bleek nog springlevend. Ik heb de pap aan Marieke overgelaten die hem wel lekker vond.

Verder waren er barokke kerken met levensechte, bijna horrorachtige Jezusbeelden (inclusief afgestorven handen en voeten), een stralend blauwe zee, en een Jugendstil lift die ons van het toeristische, hoger gelegen Cidade Alta naar het onveiligere lagere deel Cidade Baixo bracht. Tja, wat dat betreft heb ben ik daar meteen full monty voor de Brazilaanse ervaring gegaan, want nog geen kwartier later werd Marieke’s camera bijna gejat. Een man trok hem uit mijn handen toen ik een foto aan het maken was. Maar agressief als ik blijk te zijn, begon ik meteen te schreeuwen en hield het koordje nog vast. Toen ik de achtervolging al half had ingezet, brak het koortje en viel de camera op de grond, precies in een plas met water. De man rende weg, maar de camera verdronk..

We zijn daarna maar snel weer naar boven gegaan. Toen bleek ook weer dat de meeste Brazilianen allesomvattend vriendelijk zijn; twee mensen hadden het gezien en kwamen vragen of alles goed was toen we al een paar straten verder waren.

Later waarschuwden mensen ons af en toe nog als we een straat in wilden lopen die blijkbaar niet in orde was, maar zo hadden we snel door wat onze beweegruimte was. Salvador is dus onveilig, maar het woog niet op tegen het niet aflatende enthousiasme van de Brazilianen over ons portugees (desondanks), onze pogingen tot sambadansen en ons blonde haar.

Nu zijn we weer terug in Aracaju. Gister hebben we een krant gekocht, daar ga ik zo maar eens een woordenlijst mee aanleggen.

Dan nog even wat praktische zaken.

Voor brieven en onverwachte bezoekjes ben ik te bereiken op:

Rua Senador Rollemberg 550

apto. Abaís 302 (<- naam van het appartement)

CEP 49 015120

Aracaju, SE (<- Sergipe, de staat)

Brasil

En voor smsjes of een mondelinge toelichting:

floor.vandijk (Skype)

of

+55 79 98069228

Veel liefs!

Floor